กลอนเศร้า เศร้า

อย่าเงียบหายไปนานกว่านี้                  เธอยืนอยู่กับเขา...ตรงนั้น                                ผิดไหมที่ฉันจะไม่เชื่อในรัก   

รู้สึกไม่ดีกับตัวเองแล้วรู้ไหม              ยืนคุยกัน หัวเราะกัน น่าอิจฉา                          เพราะเคยอกหักจากเขาคนนั้น

กลัวว่าเธอที่อยู่ห่างไกล                     ทำอะไรไม่ได้ ฉันแค่คนรู้จักที่เดินผ่านมา        ผิดไหมที่ฉันไม่กล้าบอกความใน

จะเจอคนใหม่แล้วนอกใจกัน                ได้แต่เดินก้มหน้าเช็ดน้ำตาอยู่ในใจ         เพราะกลัวที่จะเจ็บแบบนั้นเหมือนเดิม

ทนไม่ได้แน่ถ้าเกิดขึ้นจริง                       อย่าหันมาเห็นฉันนะ

ก็เธอเหมือนหนึ่งสิ่งหล่อเลี้ยงใจฉัน            เธอก็รู้ว่าฉันจะมีอาการแบบไหน

ความรัก มีความเข้าใจ เราสองผูกผัน            ที่เห็นเธอมีความสุขกับคนคนนั้น

อยู่ๆเธอก็ห่างหายไปอย่างนั้น                        แต่ตัวเองทำได้แค่เดินผ่านไป

...รู้ไหมว่าหวั่นๆ รู้สึกอึดอัดในใจ                    ...ก้มหน้าร้องไห้แค่นั้นเอง

                                                                 ไม่เพราะอย่าว่ากันนะคะ  เขียนครั้งที่ 2แล้วคะ

ชอบทั้งกลอนชอบทั้งคนเขียนอะคับ 

กลอนเศร้าเศร้า    คนเขียนเศร้า    เหมือนกลอนป่าว

อารมณ์เศร้า        มักปนมา            กับอักษร

ความอัดอั้น        ระบายลง            ในบทกลอน

หรืองามงอน      เขียนเล่นเล่น      เป็นอารมณ์

สู้สู้คะทุกคน

เพาะมากมากเลย

  อย่าร้องไห้เลยนะคนดี

    เพราะเทอยังมีฉันนั้นเป็นเพื่อน

  ยังรักเทอมากมายกว่าใครๆ

น่าสงสารจังเลยจะเป็นกำลังใจให้นะคะ

ก็เพนาะดีแต่เยอะจัดขี้เกรียจอ่าน

จิงจิงคะ

แล้วจะเปงกำลังจัยหั้ยน๊า