แด่..น้องหญิงกัลยาณมิตร

ถึงน้องหญิง  จริงใจเขียน  บทกลอนให้

ใช่อื่นไกล  คนเคยทัก และไถ่ถาม

ผูกส้มพันธ์  ด้วยบทกลอน  แด่นงค์ราม

จึงเรียงความ  เป็นอักษร  แทนความใน

...............................

ชื่อน้องหญิง  แต่ชื่อจริง  ยังไม่รู้

ตัวเธออยู่  เมืองกรุงใหญ่  ไกลนักหนา

ได้แต่คุย  ไม่เคบพบ เห็นหน้าตา

แต่อุรา  ก็ยังชื่น  เหมือนใกล้เคียง

............................

ยี่สิบสอง  ของอายุ  ชั่งพอเหมาะ

อยากบ่มเพาะ  ความส้มพันธ์  มากกว่านี้

แต่ไม่กล้า  กล้วส้มพันธ์  นั้นจรรี

อยู่แค่นี้  จะดีกว่า  สะบายใจ

.........................

คนท้องทุ่ง  จึงขอเป็น  แค่ผองมิตร

ไม่กล้าคิด  เป็นอย่างอื่น  ให้ขื่นขม

เป็นแค่เพื่อน  ทั้งเธอฉัน  ไม่หมองตรม

หวานปันอม  ขมแบ่งเบา  ให้ส่างสา

.........................

วาสนา  คนท้องทุ่ง  ก็แค่นี้

ไม่กล้ามี  หรอกคนรัก  สงสารเค้า

ไม่อยากพา  ใครมาจ่ม  กับตัวเรา

อยู่ป่าเขา  ทุ่งนากว้าง  นั้นแหละดี 

...........................

ยิ่งเขียนไป  ก็ยิ่งเศร้า  จบดีกว่า

เดี๋ยวอุรา  ของคนอ่าน  จะพาลหมอง

จึงขอจบ  แม้ไม่เป็น  ตามทำนอง

เพราะเจ้าของ  คนเขียนกลอน  ง่วงนอนครับ

ขึ้นต้นว่าจะเขียนกลอนให้น้องหญิง.....แต่ทำใมกลายเป็นลูกบิดให้ตัวเองไม่รุ...คิก..คิก..

พี่ทุ่งขาขอบคุณคะเก่งมากเลย   ชื่นใจจังรักพี่ทุ่งม้ากมาก

เด๋วแฟนเค้าหึงนะครับ

ไม่กลัวแฟนเขาหึงหลอคะ